Falen is fantastisch

Baal jij er ook zo van wanneer je een fout hebt gemaakt? Op je werk, in een vriendschap, bij je partner, kinderen, in je eigen ontwikkeling wanneer er dingen niet lukken of bij oefeningen waarbij het heel anders verloopt dan dat uitgelegd is?

Op één of andere manier vinden de meeste mensen dat ze geen fouten mogen maken. Want dan heb je het niet goed gedaan, dan heb je gefaald. Je moest dus presteren van jezelf. Dat is niet zo gek want we leven in een prestatie maatschappij. Belachelijk!!  Alsof we niet goed genoeg zijn ..........ALSOF JIJ NIET GOED GENOEG BENT..........

Je zult mij niet snel hoofdletters zien gebruiken in mijn ​blogs. Dat vind ik schreeuwerig maar nu vind ik het hard nodig. Lief mooi medemens hou toch eens op met je best doen. Nergens voor nodig. Dat is zó zonde van je energie. Je doet wat je te doen hebt en meestal leer je gaande de route. Wanneer je een open en nieuwsgierige houding hebt (je eigen waarnemer ook bent) tijdens datgene waar je mee bezig bent doe je ervaringen op. En van ervaringen leer je. Zo zou het, wat mij betreft, mogen zijn. Dat geldt voor werkzaamheden maar ook voor contact binnen relaties en voor je eigen persoonlijke groei en ontwikkeling. Alsof je het allemaal al weet.  Nou dan ga ik je teleurstellen maar je weet het niet! Ik ook niet, ik weet het ook niet. Hou zou ik het moeten kunnen weten?????? Dus wanneer ik niet weet hoe iets moet of niet heb geleerd hoe kan ik dan mijn best hiervoor doen? Heb ik geleerd hoe ik het leven moet leven? Hoe dan? Van wie dan? Ik heb voorbeelden te over gezien van hoe het zou kunnen. En ik heb heel lang gedaan wat anderen deden omdat ik dacht dat het zo hoorde. En dan ging het toch anders, voelde ik mij ongelukkig en niet voldoen aan de norm ( wat die norm dan ook mag wezen). Dus ik ging zelfs mijn best doen om te leven........ verdrietig hè?!

Daarnaast heb ik allerlei opleidingen, cursussen en workshops gevolgd gedurende tientallen jaren. De meesten minimaal op HBO-niveau. En met een einddiploma of certificaat zou ik dan gekwalificeerd moeten zijn omdat ik dan zogenaamd weet hoe het moet. Ik heb toen heel lang gedacht dat ik dan dus wist hoe het moest en ojee wanneer het niet ging zoals ik 'had geleerd', dan had ik gefaald. Niet echt bevorderlijk voor mijn zelfvertrouwen.

En terwijl ik dit zo aan het schrijven ben realiseer ik mij wat hier de grootste rol in heeft gespeeld. Ik wilde eigenlijk een andere kant op met deze mail maar dit vind ik minstens zo belangrijk, zo niet belangrijker. Ik leefde mijn leven niet vanuit mijn ware ik, vanuit mijn pure ik, vanuit mijn ziel. Vanuit dat prachtig mooie mens dat ik ben die goed genoeg is. In plaats daarvan liet ik mij lijden door alles wat zich buiten mij afspeelde, door alles waarvan ik dacht dat het zo hoorde of zou moeten. Voldoen aan eisen - ook die van mezelf - , normen, waarden en verwachtingen van anderen. Verdrietig hè?!

Gelukkig ben ik mij hier de laatste jaren van bewust en bewandel ik de weg, met vallen en opstaan, naar innerlijke vrijheid. Daarin ben ik mezelf ook gaan toestaan om te falen. Met falen bedoel ik dan dat de uitkomst anders is dan ik had gewild of verwacht. Ik gebruik nu nog even het woord falen omdat dit een gangbaar begrip is in ons taalgebruik. Voor mijzelf bestaat falen allang niet meer. Ik heb nooit gefaald, in al die jaren niet. Ik heb simpelweg duizenden manieren ontdekt die niet werken. Daar heb ik het meeste van geleerd.

Als ik jou was, zou ik stoppen met je best doen, levert je véél meer op .

Mooi thema trouwens voor een
V.I.P.dag hè?